donderdag 5 februari 2015

Gaan we “modeltekenen” of gaan we “een model tekenen”?

"Wat is daar nu weer het verschil tussen?" Zo hoor ik een groot aantal van u al denken. Nu, daar zal ik dan eens mijn bescheiden lichtje over laten schijnen.

In de loop van heel wat jaren heb ik veel, heel veel modeltekensessies op allerlei plaatsen gedaan. En vaak heb je dan nogal wat tijd beschikbaar om de tekensessie en de omgeving eens rustig te observeren. En vanuit die observaties gaan je vanzelf dingen opvallen. En vanuit datgene dat je opvalt ga je in de loop der jaren conclusies trekken. En op een gegeven moment zet die conclusie zich vast en ga je allerlei nieuwe sessies daarmee vergelijken.

En de conclusie is dus: Modeltekenen is iets anders dan het tekenen van een model. Laat ik beide eens wat verder uitdiepen. Het worden natuurlijk stereotiepen en niet alles zal voor iedereen van toepassing zijn, maar kijkt u een met mij mee of u iets herkent. De tweedeling zal u gegarandeerd duidelijk worden.

Modeltekenen

dynamisch modeltekenen voor de echte liefhebber.
Is dynamisch modeltekenen
ook iets voor u?
Bij deze modeltekenclubs (eigenlijk is het modellentekenclubs, maar iedereen gebruikt dat door elkaar) vinden we tekenaars die zich echt richten op het zo goed mogelijk tekenen van modellen. Liefst in een zelf ontwikkelde stijl. Tekenaars die constant bezig zijn zichzelf te verbeteren. Vaak al gedurende tientallen jaren. Men is honkvast, ondanks het feit dat er nogal wat alternatieven in de buurt zijn. Men zoekt ook echt naar modellen die iets nieuws en/of iets anders kunnen leveren.

Men wil zich ontwikkelen en dat is goed te merken. Vaak vinden we er ook ervaren kunstenaars onder die een stuk terugkoppeling van elkaar willen hebben en ook zeker niet bang zijn om zelf even flink een mening te geven. Er is bijna altijd een docent en anders in elk geval een sessieleider met heel veel ervaring die nog wel iets bij kan sturen. Aan het einde van de rit worden de werkstukken uitgestald en vaak zeer kritisch tegen het licht gehouden. Men geeft en incasseert probleemloos.

Tekenen van een model

modeltekenen aan huis
Thuis naar model tekenen, een nieuwe rage
Het doel is vooral samen tekenen met een groot sociaal doel. Iedereen kent iedereen. Dit wordt gedaan door een tekenclub. Door mensen die graag tekenen. En daar in dit geval eens een model voor nemen. En een volgend jaar wellicht weer eens iets anders. Het tekenen op zich staat centraal en niet zozeer het verbeteren van de prestaties. Bij sommige clubs is er niet echt sprake van verbetering, maar men streeft daar duidelijk ook niet naar.

Echte beroepskunstenaars nemen er meestal niet aan deel en de meeste deelnemers zijn amateurs. Er is meestal geen sprake van een docent of een ervaren sessieleider die voor terugkoppeling kan zorgen. Hoewel, terugkoppeling? Die is helemaal niet van belang en vaak bekijkt men elkaars werk niet of nauwelijks. De tekeningen worden direct opgerold en gaan mee naar huis.

Let wel, hier is helemaal niets mis mee verder, mocht die indruk door mij gewekt worden. Een ieder moet beslist doen wat hij of zij het leukste vind. Daar ben ik zelfs een heel groot voorstander van. Het gaat mij even om het duidelijk maken van het verschil.

Maar hoe merk je dat als model?

Als model heb je er wel degelijk mee te maken. De "modellentekenaars" stellen vaak hoge en ook speciale eisen. Ze willen in hun kunnen uitgedaagd worden en verwachten van het model dat die daar een positieve bijdrage bij levert. Complexe standen, korte en zelfs ultrakorte standen, bewegende standen, herhalende standen. Speciale attributen, thema's, afwijkende kleding, sporten, een muziekinstrument bespelen en noem maar op. Met geklede en ongeklede poses. Al dat soort standen komen in de loop van de tijd wel voorbij. En de door het model ingenomen poses zijn zeker niet snel te ingewikkeld.

Iets anders: Sumi-E sessie bij Olga Bakker
Bij de clubs die een model tekenen gaat het vaak anders. Men komt voor een paar uurtjes ontspanning door gezellig samen te tekenen. En op modellen die zelf allerlei moeilijke standen doen zit men in eerste instantie niet te wachten. Poses met een hoge snelheid vergroten het ongenoegen nog verder en soms gaat het met zoveel gezucht gepaard dat je als model maar flink gas terugneemt.

Je ziet ook vaak dat deze clubs totaal niet kritisch zijn naar modellen toe. Iedereen die model wil gaan zitten is in principe welkom. Vaak worden er familieleden, vrienden of kennissen ingezet. Met kleding of ongekleed, het luistert allemaal niet zo nauw. Het zoeken van standen die de lat voor de tekenaar steeds hoger leggen speelt echt geen enkele rol. Als je er tegen kunt heb je als model een luizenleven.

Niet elk model is voor beide groepen geschikt

Niet elk model is voor beide groepen geschikt. Er zijn modellen voor wie de eisen van de fanatieke modellentekenaars veel te hoog gaan en er zijn modellen die de relaxte sfeer van de tekenaars van een model op de zenuwen werkt. Maar in de praktijk sorteert dit zichzelf in de loop van de tijd wel uit.

Een model met te lastige standen wordt gewoon bij een club met een sociale doelstelling gewoon niet meer gevraagd. Net zo min als een model dat bij de modellentekenaars onvoldoende bijdrage levert aan het steeds maar hoger leggen van de lat.

En als model voel je zelf uiteraard ook wel aan waar je thuis bent en waar beslist niet. En ook daar pas je je aan de situatie aan door er gewoon niet meer naar toe te gaan als je gevraagd wordt. Iets wat zich vooral bij zeer ervaren modellen die meer werk aangeboden krijgen dan ze aankunnen, steeds vaker voorkomt.

Tenslotte, ben je nu tekenmodel of ben je een model dat wel eens getekend wordt? Het is een enorm verschil. Dat is wel zeker. En zoek daarom als model een club die daarbij past. Dat werkt het prettigste voor alle partijen.





mijn facebook profiel mijn linkedin profiel mijn twitter profiel

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen